Rozdział 4

Sorry, sorry, sorry! Przepraszamy że nie napisałyśmy tak długo rozdziału ale no problemy wystąpiły ;p jeżeli się streszczę dostaniecie niespodziankę :*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~Emily~~
Kiedy wróciłyśmy z zakupów ja od razu poszłam do pokoju. Tam zostawiłam ciuchy w reklamówkach obok łóżka i potem powiesiłam torbę na wieszaku. Miałam swoje kilka wieszaków obok lustra i tam zawsze leżały moje torby, torebki i kapelusze. Usiadłam następnie na łóżku i zaczęłam się zastanawiać. O jednej rzeczy nie powiedziałam Nicole. Niall spytał się o imię, przyglądał się jej, uśmiechał a u mnie zrobił tak Zayn. Na początku myślałam że imię to nic nie znaczy, ale po chwili podszedł do nas ich ochroniarz i poprosił nas o numery telefonów dla chłopaków. Wtedy stanęłam jak wryta. Ogarnął mnie szok, nie mogłam wypowiedzieć żadnego słowa. Ale po chwili zeszłam na ziemię i dałam mu swój numer. 
Może powiem jej o Zaynie? - pomyślałam. Dlaczego miałabym nie mówić o tym Nicole? Jest moją najlepszą przyjaciółką, jesteśmy jak siostry. Postanowiłam, więc, że pójdę do niej.
Wyszłam ze swojego pokoju i skierowałam się w stronę jej pokoju.
Potem powkładam te ciuchy do szafy - pomyślałam. Podeszłam do drzwi Nicole i zapukałam. Usłyszałam ,,proszę'' i weszłam. Moja przyjaciółka wchodząc do czyjegoś pokoju, do domu, nigdy nie pukała. Może zdarzyło jej się 2, 3 razy że zapukała a tak to nigdy. Jak to mówią, przeciwieństwa się przyciągają. 
Zobaczyłam przed sobą Nicole układającą ubrania do szafek.
- Hej! Co tam? - powiedziała z uśmiechem moja przyjaciółka.
- Siema! Muszę ci coś powiedzieć - oznajmiłam a Nicole w tym momencie stanęła w miejscu patrząc na moją twarz.
- No mów - powiedziała, odłożyła rzecz do szafki i usiadła na łóżku a ja obok niej.
- Jak byłyśmy w centrum handlowym - zaczęłam - to nie powiedziałam ci o jednym. Ciebie Niall zapytał o imię, uśmiechał się, obserwował a u mnie robił tak Zayn - Nicole chwilę się zastanowiła i ujrzałam po chwili na jej twarzy uśmiech.
- Uuu! - krzyknęła i przytuliła mnie.
- Ale wiesz, jak ty to mówiłaś: jak pyta się o imię to jeszcze nic nie znaczy. Lecz ten ochroniarz do nas podszedł to już jest coś.
- To znaczy że oni nam się podobają i na odwrót - kiedy to powiedziała patrzyła na mnie z uśmiechem. Zapadła cisza, lecz po chwili Nicole ją przerwała:
- Już powkładałaś ciuchy do szafy? - zapytała zmieniając temat.
- Nie chce mi się - powiedziałam i się uśmiechnęłam.
- Ja już prawie - wypowiedziała to zdanie, wstała z łóżka, podeszła do stolika i wzięła do ręki pilot od tv.
- Oglądamy coś? - zapytała.
- Jeżeli jest jakiś fajny film to możemy obejrzeć - włączyła tv i weszła w wypożyczalnię filmów online.
Po chwili odezwała się:
- Horror, komedia, coś romantycznego, akcja czy coś innego?
Bez chwili zastanowienia odpowiedziałam:
- Horror!
- Moja krew! - powiedziała i się wyszczerzyła. Poszłyśmy jeszcze na dół po popcorn i coś do picia. Kiedy wróciłyśmy wybrałyśmy film i zaczęłyśmy oglądać.

~~Nicole~~
- O nie! On tam będzie! - krzyknęłam. Ten horror był potwornie dobry a zarazem straszny. W pewnym momencie nagle coś zabrzęczało coś obok mnie.
- Aaaa! - wrzasnęłyśmy obydwie. Szybko odszukałam pilot i wcisnęłam na pauzę.
- Jezu! Co to było?! - powiedziała przestraszona Emily.
- To mój telefon - zaczęłam - za głośno nastawiłam go. Przepraszam - zrobiłam słodką minę i wzruszyłam ramionami. Wzięłam do ręki telefon i odblokowałam go. Dostałam SMS'a. Byłam ciekawa od kogo.
,, Hej, tutaj Niall Horan, pamiętasz ochroniarza?'' - przeczytałam SMS'a na głos i odpisałam:
,, Cześć. Pamiętam :)'' Po chwili znów napisał:
,,Czy miałabyś chęć pójścia ze mną jutro na spacer?''
Kiedy to przeczytałam Emily zaczęła piszczeć a ja śmiać się z niej. Potem obydwie się już śmiałyśmy. Odpisałam mu:
,, Tak, miałabym. Tylko o której godzinie?''
,, A o której byś chciała?''
,, O 13. Pasuje ci?'' - zapytałam.
,, Tak. To do zobaczenia jutro i dobranoc :)'' - odpowiedział a ja się zastanowiłam i powiedziałam na głos:
- Zaraz... Chwila... Jak to dobranoc? - zdziwiłam się. Spojrzałam na okna, faktycznie było już ciemno. Następnie spojrzałam na wyświetlacz mojego telefonu.
- Matko! 22 już! Tak długo oglądamy ten horror! - powiedziałam a Emily też się zdziwiła. Nawet nie zauważyłyśmy że na zewnątrz robi się już ciemno. Zaproponowałam jej żeby poszła do swojego pokoju po telefon, bo może do niej też któryś napisał. I tak zrobiła.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Taaki krótki :D Jak się uda to niespodzianka będzie jeszcze dziś. Pozdrawiamy~ Horanowa&Malikowa

Info

Witajcie! :D
Mam dla was kilka informacji.
Po pierwsze: Kończą nam się ferie, więc nie zdziwcie się oraz nie denerwujcie się że rozdziały będą pisane po około 2-3 tygodni.
Po drugie: Na naszym blogu będzie można zareklamować swój. TYLKO pod JEDNYM WARUNKIEM. A mianowicie: Jeżeli chcesz zareklamować swój blog, napisz w komentarzu poniżej link do niego bądź banner. A warunek jest taki że ty reklamujesz i nasz blog.Wystarczy tylko wejść w zakładkę ,,Promuj nas!'' i skopiować któryś z naszych bannerów. To jest tak jakby zapłata :)
Po trzecie: Zostanie stworzona zakładka ,,Longshorty'', zapytacie co to?! o.O. Już tłumaczymy: Longshorty są to krótkie opowiadania, takie podobne jak Imaginy, tyle że to są opowiadania Horanowej i Malikowej ;3

A teraz takie z życia xD Horanowa bardzo się jara bo zacznie niedługo naukę gry na gitarze elektrycznej oraz naukę śpiewu :D A Malikowa ma keyboard :D Może kiedyś stworzymy zespół? (marzenia xd) 

Oraz czy może byście chcieli fakty o nas? Hmm? Piszcie w komentarzach co o tym myślicie. Jeżeli będziecie chcieli, napiszemy :3
A tak po za tym to bardzo dziękujemy za wasze komentarze ;D

~~Malikowa&Horanowa  

Rozdział 3

~~Nicole~~

Obudziłam się i spojrzałam na zegarek. 10. Zamknęłam ponownie oczy i po paru minutach odgarnęłam kołdrę i wstałam. W piżamie poszłam umyć zęby a potem zeszłam na dół. O dziwo w kuchni stała moja mama, która była oparta o blat i czytała jakąś gazetę.

- Mamo, co ty tu robisz? – zapytałam. O tej godzinie powinna przecież być w pracy.

- Dziś mam wolne, możemy pojechać razem do galerii na zakupy – wyjrzała spod gazety i się uśmiechnęła.

- Okey – odpowiedziałam i otworzyłam lodówkę. Wzięłam sok pomarańczowy, wyjęłam szklankę z szafki i nalałam sobie trochę. Po chwili do kuchni weszła Emily, także w piżamie.

- Dzień Dobry – powiedziała do mojej mamy i potem się zwróciła do mnie:

- Hej

- Hej – odpowiedziałam.

- Jak się spało? – zapytała moja mama.

- Dobrze – uśmiechnęła się i usiadła przy barku.

- Mama zaproponowała żebyśmy pojechały do centrum handlowego. Jedziemy? – zapytałam przyjaciółki siadając obok niej ze szklanką.

- Jasne. 

- Co chcecie zjeść? – zapytała mama a potem dodała: - Może naleśniki? – Kiedy mama zapytała razem odpowiedziałyśmy: Taak!

Mama zaczęła wyjmować potrzebne składniki i rzeczy a ja zaproponowałam Emily żebyśmy się poszły umyć i ubrać, wtedy nie będziemy marnować czasu. Ona się zgodziła i poszłyśmy po schodach do swoich pokoi. Z szafy wyjęłam to:

I poszłam do łazienki się umyć. Po kąpieli ubrałam się, uczesałam się i zrobiłam lekki makijaż. Wyszłam z pokoju i w tym samym momencie wychodziła Emily. Była ubrana w to:

Zeszłyśmy na dół i zauważyłyśmy że jedzenie czeka już na barku. Moja mama przeniosła się z kuchni do salonu na kanapę.  Usiadłyśmy i zobaczyłyśmy naleśniki z truskawkami i czekoladą. Nasze ulubione. Zaczęłyśmy jeść śniadanie w ciszy. Po skończeniu każda z nas podeszła do zmywarki i tam włożyła naczynię oraz widelec i nóż.

- Mamo jesteśmy gotowe! – powiedziałam stając na schodach.

- Dobrze. Za 5 minut zejdźcie na dół – odezwała się a my wróciłyśmy do swoich pokoi. Zabrałam ze sobą małą torebkę i włożyłam tam portfel i telefon. Wyszłam z pokoju i podeszłam pod pokój Emily. Zapukałam a ona mi otworzyła.

- Idziemy? – zapytałam.

- Tak – odpowiedziała i poszłyśmy na dół. Mojej mamy nie było już w środku więc wyjrzałam przez okno, otwierała bramę. Poszłam założyć buty. 

Emily założyła ciemnoniebieskie VANSY. Wyszłyśmy a moja mama wychodziła z samochodu.

- Zamknęłaś drzwi? – zapytała.

- No, nie. Nie mówiłaś mi że mam zamknąć. – odpowiedziałam.

- Dobra, wchodźcie do samochodu a ja zaraz wrócę – odpowiedziała i szła w naszym kierunku. Podeszłam do samochodu, lekko szarpnęłam klamkę i weszłam. Z Emily usiadłyśmy na tylnych miejscach.

- Wow, zajebisty samochód – powiedziała moja przyjaciółka z uśmiechem.

- Haha, wiem. To przecież Range Rover, to te samochody są naprawdę zajebiste – powiedziałam i za około 5 minut przyszła moja mama. Centrum handlowe nie było aż tak daleko, tylko 20 minut drogi. Kiedy przyjechałyśmy na miejsce mojej mamie zaczął dzwonić telefon. Pomyślałam, że znowu z pracy. Zawsze do niej dzwonili kiedy miała wolne! Zawsze… To robiło się już powoli wkurzające… Spojrzała się na mnie a ja na nią i porozumiewawczo machnęła ręką żebyśmy już szły i poczekały na nią przy wejściu. Wkurzona, wyszłam z samochodu i zaczęłam kierować się w stronę wejścia do centrum handlowego.

- Ej, co ci? – zapytała Emily.

- No, ja pie*dole… zawsze muszą do niej dzwonić…

- Spokojnie, luz… - uspokajała mnie. Zaczęłyśmy rozmawiać o tym co sobie chcemy kupić i w pewnym momencie zaczęła zbliżać się do nas moja mama.

- No wreszcie… - mruknęłam wkurzona pod nosem. Emily spojrzała się na mnie i zaczęła się śmiać.

- Już? Dadzą Ci spokój? – zapytałam mamy.

- Jak na razie tak. – odpowiedziała. Nie chciałam wnikać co oni od niej chcieli, bo, szczerze, co to mnie interesowało? Weszłyśmy i skierowałyśmy się do pierwszego lepszego sklepu. Był to Top Shop. Pomyślałam, że potrzebuję jakieś sukienki na lato, więc zaczęłam szukać. Znalazłam jakąś z kotem. Ale nie wzięłam jej bo nie lubię kotów… Jednak żadnej sobie nie znalazłam. Wzięłam tylko ten top i zapłaciłam kartą. Tak miałam swoją, własną kartę. Mama wpłacała mi pieniądze tam, więc nigdy nie prosiłam ją żeby dała mi. Emily nic się nie podobało i mojej mamie też więc wyszłyśmy ze sklepu. Nagle zobaczyłam wielką kolejkę. Była naprzeciwko nas. Zaciekawiło mnie to co tam może być więc szturchnęłam lekko Emily, gdy ona się spojrzała wskazałam jej ukradkiem palcem na tamto miejsce. Zauważyłam że ją też to zainteresowało. Zbliżałyśmy się do tej kolejki, kiedy zobaczyłam że tam jest scena, a na scenie siedzą jakieś chłopaki. Byłyśmy co raz bliżej, wtedy spostrzegłam że na scenie siedzą chłopaki z One Direction i robią sobie zdjęcia z fankami oraz rozdają autografy.

- Mamo, my idziemy do tej kolejki – powiedziałam mamie.

- Dobrze. To rozdzielamy się. Jak coś to zadzwoń.

- Okey – odpowiedziałam i pociągnęłam Emily, żeby szybciej szła.

- Ej! Co ty robisz?! – oburzyła się.

- Widzisz tą kolejkę? – znów jej pokazałam.

- No, przecież wcześniej mi ją pokazałaś.

- No właśnie. Tam są chłopaki z One Direction! – powiedziałam a ona się uśmiechnęła. Obydwie byłyśmy ich fankami, tyle że ja nigdy nie spotkałam ich na ulicy, pomimo to że mieszkam w Londynie.

Podeszłyśmy szybciej i ustawiłyśmy się w kolejce.

- Masz notes albo jakąś kartkę? – zapytam. Zaczęła szukać w swojej torebce. Ona wzięła większą niż moja.

- Mam kalendarz i notes

- Daj któreś – powiedziałam a ona podała mi notes. Stałyśmy tam i stałyśmy, myślałam że cały dzień już tam stoimy, kiedy zobaczyłam która jest godzina na wyświetlacz mojej komórki, okazało się że dopiero stoimy dobrą godzinę! Nie znoszę czekać aż tak długo. W innej sytuacji bym wyszła z kolejki i zaczęła chodzić po sklepach… Nawet nienawidzę kolejek! Nienawidzę czekać! Jestem bardzo niecierpliwa, a Emily jednak jest bardziej cierpliwa ode mnie. Po jakichś 20 minutach byłyśmy naprawdę blisko chłopaków.

- No… k*rwa ja tu zaraz…! – zaczęłam mówić po polsku żeby nikt nie wiedział co chcę powiedzieć. Za moimi plecami zaczęła się głośno śmiać Emily. Ja też zaczęłam się śmiać. No bo to było idiotyczne…

- Hej! – powiedział radosny blondyn, który miał na imię Niall.

- Hej! – uśmiechnęłam się do niego.

- Jak masz na imię? – zapytał.

- Nicole – odpowiedziałam a on się uśmiechnął. Spojrzał mi w oczy a ja w jego. Jeszcze raz się uśmiechnęłam i podeszłam do następnego chłopaka, był nim Harry. Potem Zayn, Louis a na końcu był Liam. Odeszłam z kolejki i spostrzegłam że jest już mała kolejka, prawie już nie ma. Spojrzałam się na Nialla i wtedy nasze oczy się spotkały. Ja za pewne się zaczerwieniłam, zrobiłam głupi uśmiech i opuściłam głowę. Podeszła do mnie Emily i zapytała:

- Co ja widzę? Podobasz mu się.

- Chyba cię coś boli… - odpowiedziałam i podniosłam głowę żeby się na nią spojrzeć.

- No tak! Ty nie widziałaś! On ciągle zerkał w twoją stronę! – powiedziała ucieszona.

- Jasne…

- O moje imię się na przykład nie zapytał – spojrzałam się na nią a ona pokiwała głową.

- Dobra, zadzwonię do mamy i spytam się gdzie jest – zmieniłam temat i wyciągnęłam telefon z torebki. Wybrałam numer mamy i po trzech sygnałach usłyszałam jej głos:

- Słucham?

- Gdzie jesteś? – zapytałam.

- Córciu, nie mogę teraz rozmawiać, znowu zadzwonili. Spotkajmy się za 20 minut obok Top Shop’u dobrze?

- Dobrze… - odpowiedziałam znów lekko wkurzona.

- I co? – zapytała Emily.

- Znowu, nie może rozmawiać bo ci idioci do niej zadzwonili… - powiedziałam i usiadłam na najbliższej ławce. Przeczesałam palcami włosy i spuściłam głowę.

- Ej nie martw się – powiedziała Emily dotykając mojego ramienia.

- Co to za dzień wolny, kiedy oni ciągle dzwonią i pytają się o jakieś małostkowe rzeczy!

- Skąd wiesz? Może nie?  - Siedziałyśmy tak przez chwilę kiedy podszedł do nas wysoki i dobrze zbudowany mężczyzna. Był to ochroniarz chłopaków, wcześniej go przy nich widziałam. Spojrzałyśmy się na niego a on powiedział:

- Czy mogę prosić was o numery telefonów, chłopcy mnie przysłali – wytrzeszczyłam oczy z niedowierzania. Jak to chłopcy?! To aż tak się bali spytać się nas? No okey, przy fankach jak byśmy się wymienili telefonami to od razu każda by chciała, a to było by nie far, że jedna dostaje a następna nie. Spojrzałam za niego, znów zrobiła się kolejka tylko tym razem nie wielka. Znów spojrzałam na niego.

- Dobrze – podałam mu swój numer, a on wyciągnął z kieszeni spodni kartkę oraz długopis i zaczął spisywać nasze numery telefonów. Następnie wrócił na swoje stanowisko a my poszłyśmy do Top Shop’u tam gdzie się umawiałam z moją mamą. Chodziłyśmy jeszcze po sklepach i tym razem w kupowaniu ciuchów razem z Emily chyba pobiłyśmy rekord. Wróciłyśmy do domu i jeszcze raz przeglądałyśmy co kupiłyśmy.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Prosz, długo oczekiwany 3 rozdział xD Dodałam go bez wiedzy i porozumienia Malikowej (złoooooooooo XD) Wydaję mi się że ten rozdział jest do dupy... Nie wiem czemu, ale jakoś tak xD Pozdrawiam wszystkich oraz moją koleżankę Ewę, która już nie mogła się doczekać :D Do następnego!

6 komentarzy = następny rozdział :D ~ Horanowa